“Ik heb gewoon echt hulp nodig. Maar ja, als jeugdzorg het geld er niet voor heeft, dan ligt het probleem dus bij de regering. Daarom ben ik hier.” Aan het woord is Jamie (16) die gisteren naar Den Haag ging voor de staking van de Jeugdzorg.
Na 3 jaar staakte gisteren de jeugdzorg opnieuw. De geluiden zijn vrijwel dezelfde als een kleine 3 jaar geleden: de werkdruk is te hoog, de wachtlijsten te lang. Bureaucratische rompslomp drijft jeugdzorgwerkers nog altijd tot waanzin. Wat hen het meest dwarszit, is dat ze kinderen en gezinnen vaak niet de zorg kunnen bieden die in hun ogen hard nodig is.
Onder alle problemen ligt een slepend conflict over geld. Vorig jaar oordeelde een onafhankelijke ‘commissie van wijzen’ dat het Rijk de gemeenten – die hun financiële tekorten hard zagen oplopen sinds zij in 2015 verantwoordelijk werden voor jeugdzorg – moet compenseren. Het nieuwe kabinet legde die uitspraak naast zich neer. In het coalitieakkoord staat dat vanaf vanaf 2025 juist weer structureel 500 miljoen wordt bezuinigd.
Jamie kwam voor het eerst met jeugdzorg in contact toen hij 7 was. Hij kreeg hulp vanwege z’n adhd. Daarna ging het een tijdje best goed. Op zijn twaalfde kreeg hij gedragsproblemen. Hij klopte aan bij een ggz-instelling en kon daar terecht, maar wel pas na bijna 5 maanden. In de tussentijd ging het steeds slechter. Maar in de instelling keken ze alleen naar zijn gedrag. Jamie: “Daarna dacht ik fuck it, dan doe ik het wel in mijn eentje. Op een gegeven moment ging dat niet meer.” Eind vorig jaar kreeg hij een burn-out en stopte met zijn studie. Na “heel veel boze brieven” naar de jeugd-ggz heeft hij voor elkaar gekregen dat hij in april weer hulp krijgt.
Bron: nrc.nl
Nieuws
Nieuws
Nieuws