Interview over opvoeden in een digitale wereld

Je werkt als mediacoach, wat houdt dit precies in?

Als mediacoach houd ik me bezig met mediaopvoeding en mediawijsheid. Dat betekent dat ik ouders, kinderen, jongeren en ook professionals die met kinderen werken, help om op een gezonde, leuke en veilige manier om te gaan met digitale media. In de praktijk geef ik bijvoorbeeld voorlichting op scholen, ik organiseer ouderavonden en train leerkrachten en jeugdhulpverleners.

Naast mediacoach ben je ook preventiecoördinator bij het Centrum voor Jeugd en Gezin. Hoe ervaar je deze combinatie?

Die twee rollen versterken elkaar juist. In mijn werk als preventiecoördinator kijk ik naar bredere thema’s zoals weerbaarheid, opvoedondersteuning en mentale gezondheid. Mediawijsheid past daar naadloos in. Als ik signalen opvang over bijvoorbeeld gameverslaving of sexting, kan ik vanuit beide functies schakelen en passende acties inzetten.

Je hebt een behoorlijke achtergrond in de jeugdzorg. Welke inzichten neem je mee in je werk als mediacoach?

Wat ik vooral meeneem is het vermogen om te kijken naar het hele kind en zijn context. Media is niet iets dat losstaat van de rest van hun leven – het is verweven met wie ze zijn, met hun identiteit. Door mijn ervaring in de jeugdzorg kan ik sneller signaleren wanneer mediagebruik problematisch wordt, en hoe dat vaak samenhangt met onderliggende zorgen.

Welke ontwikkelingen zie je als het gaat om kinderen en jongeren in de online leefwereld?

Ik zie dat kinderen steeds jonger online actief zijn. Ze leren het van hun omgeving, maar ook van elkaar. En de online wereld is natuurlijk enorm aantrekkelijk: het is spannend, interactief en biedt sociale bevestiging. Tegelijkertijd groeit de druk. Jongeren willen erbij horen, krijgen te maken met groepsdruk, met beelden van perfectie… Dat maakt hen kwetsbaar.

Kun je iets vertellen over de signalen of vragen die je van ouders ontvangt?

Veel ouders weten niet goed wat hun kind doet online. Ze maken zich zorgen over schermtijd, maar ook over dingen als online pesten of contact met vreemden. Wat ik vaak hoor van ouders is: ‘Ik wil niet dat mijn kind online iets naars overkomt, maar ik vind de online wereld zelf ook ingewikkeld’. Die zoektocht in de mediaopvoeding is zeker herkenbaar.

Heb je nog concrete tips voor veiligheidsprofessionals die met dit onderwerp aan de slag willen?

Ja! Ga vooral in gesprek, zonder oordeel. Vraag kinderen wat ze online doen, wat ze leuk vinden, wat spannend is. Sluit aan bij hun beleving. En werk samen met ouders. Een mooi voorbeeld is het City Deal project Cyberouders, waarbij ouders letterlijk worden meegenomen in de digitale leefwereld van hun kinderen. Met als doel om beter te begeleiden én signaleren.

Tot slot – een advies aan ouders?

Blijf nieuwsgierig. Je hoeft geen expert te zijn in elke app, maar toon interesse. En maak duidelijke afspraken – niet vanuit angst, maar vanuit verbinding. Media is een kans én een uitdaging. Als we daar samen in optrekken, kunnen we jongeren echt sterker maken.
Meer weten? Neem gerust contact op met Karin Blokland via: https://www.linkedin.com/in/kclblokland/